Ο ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Περιγραφή

Ημιανάπαυση_x000D_
[…] Ευχαριστώ για τα ποιήματα που μου στείλατε. Ενθουσιάστηκα. Υπάρχει λιτότητα, τεχνική προσωπική και ύφος, επί τέλους, ύφος. Τα χάρηκα. […]_x000D_
Κώστας Χ. Γεωργουσόπουλος, Ιανουάριος 1976_x000D_
_x000D_
59 ποιήματα και 35 για τον δρόμο_x000D_
[…] Η γλώσσα του διαπραγματεύεται με ανάλαφρη ρυθμική πείρα την ασταθή ουσία των πραγμάτων, οι τολμηρές συχνά συλλήψεις του επιδέξια εκβάλλουν σε μια γαλήνεια εξάντληση της εντάσεως και οι εικόνες που πλάθει θυμίζουν κάπως τα αρνητικά της φωτογραφίας, τα βυθισμένα στα υγρά του σκοτεινού θαλάμου και την ονειρική καθυστέρηση με την οποία αποκαλύπτουν σιγά σιγά τα χαρακτηριστικά τους. […]_x000D_
Εισήγηση: Κική Δημουλά, Ακαδημία Αθηνών._x000D_
Βραβείο Γ. Αθάνα, Δεκέμβριος 2004_x000D_
_x000D_
Ποίηση 1966-2008, συγκεντρωτική έκδοση_x000D_
[…] Ο Λιόκης είναι κάποιος σαν τον «μοναχικό οδοιπόρο» του Μάλερ, αλλά και του Χατζιδάκι. Σκύβει με προσοχή πάνω από το στίχο, είτε έμμετρο είτε πεζό, «αφήνεται» στο ρυθμό, μετουσιώνει ποιητικά το ερέθισμα, στέκεται σεμνά, σαν επιμελής μαθητής ή νεοσύλλεκτος, απέναντι στην Ιστορία και την Ποίηση, αναζητώντας, χωρίς να το γνωρίζει εκείνη την περίοδο, τα «ένδον ρήματα» του Άρη Αλεξάνδρου, παρατηρεί και συναισθάνεται, αναπολεί κι ελπίζει, καθώς περιπλανιέται σε ξένες χώρες και ξένες αγκαλιές, σε αναζήτηση του νόστιμου ήματος και έρωτος, ακολουθώντας συχνά τα ίχνη του Ν. Γκάτσου, ενός μοναδικού «μάστορα» της εικονοπλαστικής στιχουργικής και της παρήχησης. Ορισμένα από τα ποιήματά του έχουν κάτι από το φευγαλέο μιας ακουαρέλας, κι άλλα διατηρούν το ξεθωριασμένο μιας κιτρινισμένης φωτογραφίας, χωρίς όμως να υπάρχει τίποτα πεισιθάνατο στους στίχους εκείνους, αφομοιώνοντας τις όποιες επιδράσεις έντεχνα, όχι τεχνηέντως, χωρίς να προδίδει ούτε την αρχική επιρροή ούτε το θέμα και κυρίως τον εαυτό του. […]_x000D_
Επίμετρο: Κώστας Καλφόπουλος, Δεκέμβριος 2014_x000D_