Περιγραφή
ΜΑΡΤΙΟΣ 2020_x000D_
Εἶναι Μάρτιος, ἡ κυκλοφορία στούς δρόμους ἔχει ἀπαγορευτεῖ κι ἐγώ _x000D_
δέν ξέρω τί νά σοῦ γράψω αὐτό τό κρύο ἀπόγευμα._x000D_
_x000D_
Ἔξω ἀπ’ τό παράθυρο ὁ φόβος ἀφαιρεῖ μεθοδικά τά φύλλα μιᾶς λεύκας, _x000D_
γκρεμίζει τό γύψινο λιοντάρι τῆς πλατείας –στό βιβλίο πού διαβάζω _x000D_
μιά γυναίκα πάντα ἐπιστρέφει_x000D_
φαντάζομαι πώς χαϊδεύω τό χέρι σου στό σκοτάδι ἀλλά δέν εἶσαι _x000D_
κι οὔτε ἄν ἀναβοσβήσω τά φῶτα τρεῖς φορές_x000D_
ἐμφανίζεσαι. _x000D_
_x000D_
Μέ κοιτάζεις μέσα ἀπ’ τήν κορνίζα τῆς φωτογραφίας σου –ἕξι μῆνες πρίν, _x000D_
θάλασσα, χαμογελᾶς– καί ἤδη βλέπεις τήν ἀπουσία σου _x000D_
τά μαλλιά μου πού γκρίζαραν χωρίς τή συγκατάθεσή σου, τήν καρέκλα πού τρίζει _x000D_
–ἐγώ _x000D_
τριγυρνάω ἀπό δωμάτιο σέ δωμάτιο σάν νά διασχίζω τό παρελθόν μου ἤ νά _x000D_
ψάχνω τό παντελόνι μου _x000D_
σκοντάφτω διαρκῶς σέ ἀνύπαρκτα ἔπιπλα κι αἰσθάνομαι ζωντανός_x000D_
μόνο ὅταν σέ σκέφτομαι, ψάχνω ἕνα σημεῖο νά σέ τοποθετήσω –παντοῦ τρύπες _x000D_
γράφω, γράφω, γράφω ἀλλά ποτέ δέν γεμίζουν, ἀπομνημονεύω_x000D_
σάν ἀντίδοτο τίς στάσεις τοῦ λεωφορείου μέχρι τό σπίτι σου. _x000D_
_x000D_
Κι ὅμως ἄν τό σκεφτεῖς_x000D_
παραμένουμε νέοι κι ἴσως ἀκόμα εὐτυχισμένοι_x000D_
ἐσύ σ’ ἕνα διαμέρισμα ἄδειο στόν Βύρωνα παίζεις τή Σύλβια Πλάθ, ἐγώ ὄχι _x000D_
καί τόσο μακριά σου διαβάζω_x000D_
εἶναι Μάρτιος, τό τηλέφωνο δέν λειτουργεῖ, ἔξω ἀκούγονται μόνο τά φορτηγά _x000D_
τοῦ θανάτου_x000D_
ἀφήνω λοιπόν τό βιβλίο στήν ἄκρη, ἀνοίγω ἀπότομα τό παράθυρο καί σοῦ _x000D_
φωνάζω:_x000D_
_x000D_
Ἄναψε ξανά λίγο μέλλον γιά μένα! _x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.