Περιγραφή
Τι είναι το “μαζί;” Φθορά ή ανάπλαση; Τι η συνύπαρξη; Τέλμα ή εξέλιξη; Κι ο έρωτας στιγμιαίος ή εξακολουθητικός;_x000D_
Μια γυναικεία φωνή αναζητά την απάντηση. Ενδύεται πολλαπλά σώματα, του κοριτσιού, της μητέρας, της ερωμένης, της λύκαινας, της πόλης, του αγάλματος. Περιηγείται στην παιδική χαρά, στο ωδείο, στους ναούς, στα δωμάτια των εραστών, στους καταρράκτες, στα φαράγγια. Αποστηθίζει τον κόσμο, κατασπαράζει τον καρπό της γνώσης, εμπεδώνει το εφήμερο. _x000D_
Στα “Ποιήματα που γράψαμε μαζί” η Ελένη Αλεξίου συλλαβίζει στίχο στίχο ένα σύνθημα για το επείγον της αγάπης, για την επιστροφή στην αφοσίωση: “συνυπάρχω, άρα υπάρχω”. _x000D_
_x000D_
_x000D_
ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ_x000D_
_x000D_
Λύσαμε το χειρόφρενο και πέσαμε στη λίμνη. _x000D_
_x000D_
Το άλλο πρωί μας βρήκανε στο πίσω κάθισμα οι δύτες._x000D_
_x000D_
Μα πριν σωθούν οι έντιμοι σωσίες μας_x000D_
αμνήμονες τάχα και απαθείς_x000D_
διέψευσαν τον έρωτα_x000D_
αρνήθηκαν ότι υπήρξαμε_x000D_
και στρέψανε αλλού το βλέμμα_x000D_
σαν να ‘μασταν άγνωστοι_x000D_
ή πεθαμένοι._x000D_
_x000D_
Μετά τη βροχή_x000D_
βγήκαμε από τη λίμνη εμποτισμένοι_x000D_
απάρνηση και χωριστά_x000D_
επιστρέψαμε στην άνυδρη ζωή.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.