ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ 2010-12

Περιγραφή

Ο κύβος του Ρούμπικ _x000D_
_x000D_
[α΄ εκδοχή] _x000D_
_x000D_
Ήταν, εκείνο τον καιρό, το νέο παιχνίδι. _x000D_
_x000D_
Τον έφερε και πριν προλάβω να μιλήσω _x000D_
_x000D_
δέκα φορές τον είχε κιόλας περιστρέψει. _x000D_
_x000D_
Το σκεπτικό της ήταν, πώς αλλιώς να παίξω ; _x000D_
_x000D_
_x000D_
_x000D_
Έτσι θα ένιωσε ο Αδάμ έξω απ’ την Πύλη. _x000D_
_x000D_
Τες ανατέθηκε να μπλέκουν το κουβάρι _x000D_
_x000D_
που η αργοπορημένη λογική διά βίου _x000D_
_x000D_
θα αγωνίζεται, αναλύοντας, να ξεμπλέξει ! _x000D_
_x000D_
_x000D_
_x000D_
Κόμπος ; Οι ευτυχείς του λύτες μένουν λίγοι. _x000D_
_x000D_
Ένας δημόσια θα τον κόψει με το ξίφος, _x000D_
_x000D_
πολλοί το μπέρδεμα θα καθαγιάσουν το ίδιο. _x000D_
_x000D_
Κάποιους, για λίγο, θα τους οδηγεί μια Αριάδνη. _x000D_
_x000D_
_x000D_
Κάποτε αποκοιμήθηκα κι εγώ στην Νάξο. _x000D_
*_x000D_
Α ν ά λ η ψ η _x000D_
_x000D_
Στην μνήμη του Νίκου Κοκάντζη. _x000D_
_x000D_
_x000D_
Τα λίγα σύννεφα του ανήκουν και τον κάνουν ορατό· _x000D_
_x000D_
Τώρ’ απ’ την δύση, και χρυσάφι και πορφύρα : _x000D_
_x000D_
Ένα γλυκύτατο απόγευμα πάνω απ’ τον Θερμαϊκό. _x000D_
_x000D_
Μέσα, η επιβεβαίωση της γνώσης του θανάτου. _x000D_
_x000D_
Μα όσες φορές κάτι σε θάλασσα, άνεμο και ουρανό _x000D_
_x000D_
Με αρμονίας χαμόγελο αποχαιρετάει _x000D_
_x000D_
Λάμπει η Αλεξάνδρεια και ο Βάκχος αναβιώνει τον νεκρό. _x000D_
*_x000D_
Ν ο σ τ α λ γ ι κ ό _x000D_
_x000D_
Οι άγγελοι είναι άγγελοι, γιατί κανείς ΔΕΝ είχε _x000D_
_x000D_
–ή κι αν είχε, προδιέγραψε– την παιδική ηλικία. _x000D_
_x000D_
Αλλά επειδή αγαπούν την ηλικία που έχασαν _x000D_
_x000D_
–ή πάλι γιατί άθελά τους, νύχτα, την θυμούνται– _x000D_
_x000D_
κάθονται δίπλα στο παιδί που βλέπει με περιέργεια _x000D_
_x000D_