Περιγραφή
Πότε-πότε έρχεται άξαφνα µια µυρωδιά… µετά ξοπίσω µια ανάµνηση… πολύ συχνά, ακολουθεί µια άρνηση, πιο σπάνια ένα ρίγος… και τότε µες στο στέρνο σου φουσκώνει ένα χθες…_x000D_
Και να θες να γυρίσεις στο χθες,_x000D_
µα ποιο χθες δεν θυµάσαι…_x000D_
Κι ό,τι είχες για πιο ευγενές,_x000D_
(στο χυτήριο το λιώνεις,_x000D_
στον λαιµό το σταυρώνεις,)_x000D_
για το αύριο που θες, µα φοβάσαι…_x000D_
Και κάπου, εκείνες τις στιγµές, ακούγεται ένας ήχος… ήχος µονότονος και σπαστικός… σχεδόν, σου ορίζει τα βήµατα… σαν …. Μετρονόµος! (ποιος ο µουσικός που, έστω µια φορά, δεν θέλησε να σπάσει τον µικρό ξύλινο δυνάστη και να λυτρώσει τον δέσµιο ρυθµό;)_x000D_
και η µουσική δεν είναι πια εκεί,_x000D_
όχι η γνωστή,_x000D_
µα αυτή που είχα φανταστεί…_x000D_
το δέρµα άρπα και δοξάρι στυλοβάτης…_x000D_
(για να πιαστεί γερά µονάχα ο παραβάτης)_x000D_
Μα ο ήχος αυτός δεν είναι κάποια θύµηση, µια µελωδία… είναι µια καρδιακή σου αρρυθµία… είναι ένας χτύπος σαθρός…_x000D_
Και εκεί ξέρεις …δεν θα σε σώσει, πλέον, ούτε χάπι ούτε ευχή… ένα µονάχα σου έµεινε…_x000D_
Πιάνεις µία κόλλα από χαρτί…
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.