ΠΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ

Περιγραφή

Όχι, δεν είναι απ’ τα χρόνια_x000D_
-όχι πως δεν περνούν, μα δεν είναι απ’ τα χρόνια-_x000D_
ούτε από το βάρος ούτε απ’ την κούραση_x000D_
ούτε από λάθος στάση σώματος ή ζωής_x000D_
ούτε από τραύμα παιδικό ούτε καν απ’ τις κακοκαιρίες που έχει διασχίσει._x000D_
_x000D_
Είναι απ’ το καρφί που την τρυπά στην πλάτη_x000D_
κάθε που στριμώχνει τον εαυτό της στον τοίχο._x000D_
Είναι από κείνο το άγριο σφίξιμο στους μύες_x000D_
να σταθεί ευθυτενής την ώρα που καταρρέει_x000D_
να δέσει στη ραχοκοκαλιά τα κομμάτια της_x000D_
μη σκορπίσει γυάλινη και κοπεί θανάσιμα απ’ τις αιχμηρές αδυναμίες._x000D_
Είναι απ’ όσα ανείπωτα κατάπιε_x000D_
σαν χούφτες χάπια που τρυπούν το στομάχι_x000D_
με ένα τραύμα διαμπερές ως την πλάτη._x000D_
_x000D_
Οι ακτινογραφίες φυσιολογικές._x000D_
Οι ποιητικές τομογραφίες γεμάτες ενδείξεις_x000D_
μα δεν έχει ειδικευτεί γιατρός να τις διαβάσει_x000D_
κι έτσι ο πόνος εμμένει._x000D_
Με τον καιρό έγινε σύντροφος, ένα δύστροπο κατοικίδιο_x000D_
που σκάβει με τα νύχια του ως τη σπονδυλική της στήλη_x000D_
λες και την αισθάνεται αιχμάλωτη και προσπαθεί ν’ ανοίξει σήραγγα_x000D_
να τη λευτερώσει από μέσα της και ν’ ακουστεί επιτέλους_x000D_
εκείνη η πνιγμένη κραυγή βοήθειας: «Πονάω, μαμά!»_x000D_
_x000D_
* * *_x000D_
_x000D_
Αποστρέφομαι τις τρυφερές μανούλες που ‘χουν για όλα μια παρηγοριά_x000D_
που στέκουν κάτω απ’ τον σταυρό σου και σου λένε_x000D_
πώς να τον κρατήσεις καλύτερα_x000D_
πώς να σφίξεις τα δόντια και να αντέξεις τον πόνο._x000D_
_x000D_
Λατρεύω τη μάνα που έρχεται με τα εργαλεία της_x000D_
που σε κοιτάζει κατάματα την ώρα που σφαδάζεις_x000D_
που δε σε ταΐζει στο στόμα σιρόπια, παυσίπονα κι ελπίδες_x000D_
που δε σε χειρουργεί να βγάλει το αγκάθι, τη σφαίρα, την ιδέα που σε πονά._x000D_
Κάθεται μπροστά σου και σου διδάσκει τη χρήση των εργαλείων_x000D_
σου τα κληροδοτεί και απομακρύνεται_x000D_
γνωρίζοντας πως ο μόνος τρόπος να γλιτώσεις_x000D_
είναι να μάθεις να γιατρεύεσαι μοναχός σου.