Περιγραφή
Για τα παιδιά του φθινοπώρου, της θάλασσας, του παραμυθιού και του ονείρου._x000D_
Για τις πατρίδες της καρδιάς._x000D_
Για ό,τι περισσότερο στη ζωή μου αγαπώ._x000D_
_x000D_
«Ποιος τραγουδά τόσο όμορφα;» αναρωτήθηκε, ανοίγοντας το παράθυρο του δωματίου του. _x000D_
Κοίταξε δεξιά-αριστερά γεμάτος περιέργεια. Μόνο το κύμα της θάλασσας έβλεπε και το φως του φεγγαριού. Δε φαινόταν να υπάρχει κάποιος εκεί κοντά._x000D_
Γυναίκα να ’ναι ή νεράιδα τούτο το πλάσμα με τη θεϊκή φωνή; σκέφτηκε και χαμογέλασε αμέσως για τη σκέψη του. _x000D_
«Aχ Τζιάκομο! Τζιάκομο! Πού ακούστηκε νεράιδα τη σημερινή εποχή;» σχεδόν μάλωσε τον εαυτό του. _x000D_
_x000D_
Ένα παράξενο τραγούδι, ένας ποιητής ονειροπόλος, ένα ταξίδι-προσκύνημα. _x000D_
Αντρέας, Τζιάκομο, Πιέτρο, Λεωνόρα…_x000D_
Ψυχές που περιπλανιούνται ανάμεσα στο σήμερα και στο χθες, όνειρα κι αλήθειες που γίνονται ένα. _x000D_
Γιατί μερικές φορές η αλήθεια είναι το ίδιο το όνειρο._x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.