Περιγραφή
Είκοσι οκτώ σταγόνες_x000D_
στάζουνε έρωτες, αγάπες, χρόνους, θανάτους_x000D_
Είκοσι οκτώ σταγόνες_x000D_
Πότε σάρκες και πότε αερικά_x000D_
Μια οξυγόνο κι άλλες φορές µαζούτ_x000D_
Είκοσι οκτώ σταγόνες_x000D_
Θα σε δροσέψουν, θα σε κάψουν… Τόσο!_x000D_
Κι όταν θα µαζευτούνε όλες µαζί_x000D_
γι’ άλλους θα γίνουν θάλασσες,_x000D_
γι’ άλλους ποτάµια, πυρκαγιές_x000D_
Είκοσι οκτώ σταγόνες στάζουνε, και πόσο θα βραχείς;_x000D_
_x000D_
Ο άνθρωπος πίσω, µέσα, δίπλα, παράλληλα µε τον χρόνο, τον θάνατο, τα πάθη. Βουτηγµένος στις αδυναµίες του, ηλεκτρισµένος και γυµνός µπροστά µας. Ως µικρός ήρωας, µα και ως αρνητικός πρωταγωνιστής. Σαν µπουκιά και σαν αντίδωρο. Κραυγή, και δυο φορές ανάσα. Λαϊκός ποιητής ο λόγος, µα και φονιάς. Τα σύµφωνα ξουράφια, φωνήεντα ιαχές._x000D_
_x000D_
Ο άνθρωπος. Κάθε σταγόνα και φωτιά._x000D_
Είκοσι οκτώ. Όσο του φεγγαριού ο κύκλος._x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.