Περιγραφή
Αμοργός _x000D_
_x000D_
Θεσπέσια ακρωτήρια οι άκρες των ματιών σου _x000D_
με τον ήλιο να δύει σα βρέφος στην αγκαλιά σου_x000D_
αλίμονο, _x000D_
εγώ να ριγώ από ανησυχία καταμεσής του Ιουλίου_x000D_
ιχνηλάτες της ζωής μου πάντοτε τα δάχτυλα σου, τώρα _x000D_
παραδομένα στο αμοργιανό προσκέφαλο _x000D_
η μυρωδιά από τα μαλλιά σου– αλατισμένη, χωμάτινη, _x000D_
αλαφρό φτερό η αθωότητα _x000D_
διαμέσου της πνοής σου πήγε κάθισε απάνω στο γαλάζιο _x000D_
κυκλαδίτικο παραθύρι, σαν παιδί να κρυφοκοιτάζει,_x000D_
στητά γεράνια τα εξαιρετικά σου στήθη στις χούφτες μου _x000D_
ταγμένα _x000D_
έσταξαν το θείο νέκταρ της αφοσίωσης, να γευτώ ζωή _x000D_
σπουδαία, _x000D_
έγειρε τ’ όνειρο δειλά στο εκτεθειμένο πλευρό του χρόνου _x000D_
έτσι όπως το κεφάλι μου απάγκιο βρήκε τον λαιμό σου _x000D_
στα θερινά κάτασπρα σεντόνια της λαγνείας· _x000D_
σε αγγίζω θερμή καθώς είσαι– καυτοί λαγόνες σαν_x000D_
μεσημεριάτικο σίδερο καραβιού _x000D_
σε κοιτώ να σιγουρέψω την απόφαση μου, εξετάζω τη _x000D_
γεωμετρία των χαρακτηριστικών σου, _x000D_
αίφνης η σιλουέτα σου αναδιπλώνεται εντός μου _x000D_
μεμιάς ολάκερο τον κόσμο λες συμπυκνώνει _x000D_
με τα νύχια της βαθιά σκιά χαράζει στο ταβάνι της λογικής _x000D_
μου: _x000D_
τόση ομορφιά, Θε μου, να κοιμάται _x000D_
ήσυχη ακίνητη _x000D_
ολόκληρη θεριό που ξαποσταίνει, _x000D_
σαν βρυχάται περήφανα δίπλα μου πάλι ο έρωτας.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.