Περιγραφή
Αλλάζει ο κόσμος και πρέπει ν’ αλλάζει_x000D_
ο τρόπος μας που γράφουμε ποιήματα_x000D_
είναι το κλειστό δωμάτιο_x000D_
πολύ πια σκοτεινό, ο αέρας μυρίζει_x000D_
μούχλα κι αποφορά αφώτιστης γωνιάς δρόμου
στη μέση νύχτα_x000D_
και το χέρι μας, το χέρι μας αγγίζει μόνο το άλλο μας χέρι – δεν αρκεί_x000D_
ούτε στην αίσθηση που αφήνει η αφή, ούτε στο σχέδιο που κάναμε_x000D_
για τον εαυτό μας, για τον κόσμο, μέσα σε τετραγωνισμένα μέλλοντα ακριβείας_x000D_
υπάρχει τρόπος; θα μου πεις· υπάρχει, δεν υπάρχει, πρέπει να υπάρξει, αλλιώς_x000D_
γιατί ανησυχούμε για τις μέλισσες που φθίνουν και πλέον δεν θα δίνουν_x000D_
επικονίαση στην ανθισμένη μας φαυλότητα_x000D_
ο κόσμος όλος ξέρει πως δε χωράμε πια σ’ αυτόν τον κόσμο, οπότε_x000D_
λέω να στρέψουμε το βλέμμα μας σε κάποιον έστω λίγο κι αφιλόξενο ουρανό, αρκεί_x000D_
να κρατιόμαστε σφιχτά – το σκοτάδι όλο θα πυκνώνει_x000D_
μέσα κι έξω απ’ τις λέξεις, αγάπη μου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.