4Χ4 ΠΟΙΗΣΕΙΣ

Περιγραφή

ΚΩΣΤΑΣ Α. ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ_x000D_
_x000D_
[Τα ποιήματα δε γράφονται σε χαρτί]. _x000D_
Χαράζονται πάνω σε_x000D_
πλάκες πεζοδρομίων_x000D_
Ακούγονται στις αγορές Ποδοπατούνται στις διαδηλώσεις_x000D_
Χάνονται στο κενό_x000D_
Τα ποιήματα τραγουδούν την άνοιξη Τρομοκρατούνται Πέφτουν_x000D_
σε λήθαργο στη θέα του χειμώνα Σταυροκοπιούνται μπρος στο_x000D_
απρόσμενο Σκύβουν ξανά και πάλι το κεφάλι_x000D_
Απόμαχα, ακίνδυνα και άοπλα τρέμουν τις Κυριακές στις_x000D_
αποβάθρες Χειρονομούν στα γήπεδα Λένε συνθήματα στις_x000D_
συγκεντρώσεις Κλείνουν το γόνυ ευλαβικά στη μοίρα_x000D_
Ηττώνται δίχως μάχη Ύστερα κάθονται και προσμετρούν απώλειες_x000D_
Τα ποιήματα λένε το χτες για να μιλούν στο αύριο_x000D_
Ποτίζουνε κοιλάδες χέρσες / βάζουν σε νέα λειτουργία πηγές που_x000D_
στέρεψαν_x000D_
δίνουν στον θάνατο ζωή / για να τη χάσουν πάλι_x000D_
Συχνά φοβούνται, συγκινούν, κάποτε κλαίνε_x000D_
Γεμίζουν τον αέρα με διλήμματα αφήνουνε κενά και ερωτήσεις_x000D_
Δίχως να δίνουν μιαν απάντηση στο διαρκές ερώτημα του_x000D_
ανθρώπου:_x000D_
«Με πόσα δάκρυα πάντα γράφεται ένα μέλλον;»_x000D_
_x000D_
_x000D_
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ Η. ΚΩΤΟΠΟΥΛΟΣ_x000D_
_x000D_
Η βεγγέρα_x000D_
_x000D_
Πέφτουν κομμάτια απ’ το σπίτι μας γνωστά_x000D_
Η εποχή θυμίζει μαύρη καλημέρα_x000D_
Και αδελφώνει μες στα μάτια μας μπροστά_x000D_
Όλη η γη σε μια παράξενη βεγγέρα_x000D_
Στο φιλντισένιο μας τασάκι_x000D_
Κρυμμένοι στίχοι και ζορμπάδες_x000D_
Φυσάνε μέσα του οι δράκοι_x000D_
Κι οι καπνισμένες μας αράδες_x000D_
Τώρα στα διπλανά μπαλκόνια έχει φως_x000D_
Και οι πλατείες είναι άδειες θυγατέρες_x000D_
Τώρα ανταμώνει και η τέχνη μας αλλιώς_x000D_
Στις λανθασμένες τις ανθρώπινες τις μέρες._x000D_
_x000D_
_x000D_
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ_x000D_
_x000D_
Δίλημμα;_x000D_
_x000D_
Η γοητεία της παραφροσύνης_x000D_
είναι ευθέως ανάλογη_x000D_
του φόβου της λογικής._x000D_
Αμφότερα οδηγούν σε αδιέξοδο_x000D_
αλλά μόνον το ένα από τα δύο_x000D_
τελικά θα σε σκοτώσει._x000D_
_x000D_
_x000D_
ΝΙΚΟΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ_x000D_
_x000D_
Φως από το τίποτα ενός φιλιού_x000D_
_x000D_
Mια νύχτα κοινή όπως αυτή_x000D_
οι φωνές του νερού πλημμύρισαν_x000D_
τις άδειες μας ζωές_x000D_
και ξαφνικά το τίποτα ενός σπιτιού_x000D_
γέμισε χρώμα_x000D_
γεννήθηκαν κόκκινα φιλιά_x000D_
ποιήματα άγονα_x000D_
που στα χέρια μας κάρπισαν όμορφα_x000D_
δύσκολα_x000D_
ανθρώπινα και αισθαντικά._x000D_
Και ας ξεφτίζουμε μες στην οξείδωση του τίποτα_x000D_
πάντα από μέσα μας_x000D_
θα αναβλύζει λίγο