4 Χ 4 ΠΟΙΗΣΕΙΣ

Περιγραφή

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ_x000D_
_x000D_
Χειρ εν καρπώ _x000D_
_x000D_
Μόνο μία αναπαράσταση _x000D_
σε παλιά αγγεία._x000D_
Χειρ εν καρπώ._x000D_
Πώς δηλαδή με άδραξες ψηλά._x000D_
Πώς μετεωρίστηκα._x000D_
Πώς δεν με απόθεσες στην άμαξα._x000D_
Μία φορά μόνο στο πίσω κάθισμα ενός Honda._x000D_
Δεν με χάιδεψες μετά. _x000D_
Διαστρεβλωμένη τελετουργία. _x000D_
Κανένα τηλεφώνημα. _x000D_
_x000D_
Ποιος πενθεί τώρα χωρίς όρια Ηλέκτρα;_x000D_
_x000D_
_x000D_
ΗΡΩ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ_x000D_
_x000D_
Δύσκολα_x000D_
_x000D_
Αυτές οι λέξεις φτάνουν_x000D_
ίσα να βγει _x000D_
η δύσπνοια της νύχτας_x000D_
μόνο για να κυλήσει _x000D_
πάνω μου η άμμος_x000D_
των ψιθύρων _x000D_
δίχως σημάδια _x000D_
Κάνω πως δεν ακούω_x000D_
λόγια πουλιά χτυπημένα_x000D_
κατάστηθα_x000D_
γι’ αυτό δεν θα πω _x000D_
ακόμα δυνατά_x000D_
της ανάσας τον στίχο_x000D_
Μόνο θα χαράζω επίμονα _x000D_
σε χοντρά λεξικά σβησμένα_x000D_
τα δύσκολα ονόματα του κόσμου _x000D_
απ’ όταν αγαπήθηκε_x000D_
_x000D_
_x000D_
ΛΙΑΝΑ ΣΑΚΕΛΛΙΟΥ_x000D_
_x000D_
Ρομαντικό _x000D_
_x000D_
Λέει φυσάει, _x000D_
τα τζάμια ραγίζουν, _x000D_
η βυσσινιά γίνεται torso_x000D_
στο τζάμι της Κάθριν._x000D_
Λέω απόλυτο φως _x000D_
στο αμφιθέατρο_x000D_
τα κορίτσια στα χρόνια της Κάθριν_x000D_
ανησυχούν. _x000D_
Λέει οι βάλτοι τα σπρώχνουν στον Χήθκλιφ._x000D_
Λέω αιθέριο πλήγμα_x000D_
αυτό που έρχεται με το πηχτό μελάνι _x000D_
και παχνίζει._x000D_
_x000D_
_x000D_
ΔΗΜΗΤΡΑ X . ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ_x000D_
_x000D_
« Δ » _x000D_
_x000D_
Το ποτήρι ξεχειλίζει ροδόνερο_x000D_
Από το απόσταγμα νυχτερινού εφιάλτη._x000D_
Όπως το δέλτα στη λέξη « Διάπλους» _x000D_
Ενώνει τις απέναντι στεριές. _x000D_
Ένα ξημέρωμα μπορεί να υγραίνεται _x000D_
Από τέτοια ευώδη ιάματα_x000D_
Προτού αρχίσουν και αυτά να καθιζάνουν_x000D_
Σε στεγνό φάρυγγα που πάλι διψά._x000D_
Διψούν μαζί του κάποια τμήματα σάρκας,_x000D_
Αν κι όχι όλα, στα χέρια που τρέμοντας _x000D_
Υψώνουν τη χειρονομία «αντίο»_x000D_
Μέχρι την πρώτη βιαστική αντηλιά._x000D_
Η κατάποση ευκολύνεται τότε_x000D_
Από το πέρασμα τυφλού χελιδονιού Φρτττ! Φρττ! _x000D_
Με το ψαλίδι της ουράς του _x000D_
Φέρνει το φως του το χαμένο στο μέτωπο. _x000D_
Τόσο σκιερό που ανακουφίζει στ’ αλήθεια,_x000D_
Ένα επίθεμα δροσερό προσδοκίας: _x000D_
Μπορεί κάποιος να πετά από ένστικτο_x000D_
Όταν η όραση παραιτείται από το φόβο _x000D_
Μήπως ο αιθέρας, το απέραντο διάστημα,_x000D_
Κλειστεί σ’ ένα ποτήρι με διάλυμα. _x000D_
Εκεί τα πέταλα του τριαντάφυλλου_x000D_
_x000D_
Μαραίνονται σε χαμηλό βρασμό._x000D_