Περιγραφή
Αυτά τα πράγματα εκεί έξω_x000D_
που τραγουδάνε_x000D_
κι αυτά τα πράγματα εδώ μέσα_x000D_
που ουρλιάζουν_x000D_
με το γάντι ουρλιαχτό δε γίνεται_x000D_
γι’ αυτό γονατίζουν σαν πρόβατα τα βουνά_x000D_
μ’ αμορτισέρ δαμάσκηνα πίξελ και σαντιγί _x000D_
γιορτάζει μόνη η πλάση_x000D_
κι η πόλη μοιράζει_x000D_
σύννεφα ματιές οσμές_x000D_
κι οι φωνές κι ο αέρας_x000D_
και τα φιλιά στους δρόμους_x000D_
απόσταγμα μεγεθυμένο κυβιστικά_x000D_
θα ’πρεπε να ζωγραφιστεί_x000D_
αν δεν υπήρχε_x000D_
*_x000D_
Έτσι τελειώνουν όλα_x000D_
δεν υπάρχει θρίαμβος_x000D_
δεν υπάρχει κανείς_x000D_
μια μυρωδιά μόνο_x000D_
η πιο παλιά_x000D_
κοφτερή σαν χαρτί_x000D_
λευκή και σιωπηλή_x000D_
σαν τον κόσμο_x000D_
προτού γαβγίσει το σκυλί_x000D_
όταν τα βότσαλα ήταν ανέπαφα_x000D_
και η θάλασσα καινούργια_x000D_
*_x000D_
Η ποίηση ως φόρμα _x000D_
βολεύει_x000D_
όπως πετάς πέτρες πλατιές_x000D_
στο κύμα_x000D_
ενώ κατά βάθος_x000D_
θες ν’ αλλάξεις ζωή_x000D_
αλλά τίνος ζωή_x000D_
*_x000D_
Θυμάμαι τα καλοκαίρι_x000D_
προτού γίνουν μπλε _x000D_
ύστερα ήρθαν τ’ άλλα _x000D_
αέρας κύματα_x000D_
μάτια
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.